Hoşgeldiniz ziyaretçi! [ Giriş yap

 

güz güleri

  • İlan Tarihi: 26 Mart 2013 21:36

Açıklama

güz güleri

Son yapraklarıydı artık güzün, belki de bu gördüğüm son sararmış yapraktı. Burayı çok seviyordum nasıl ayrı kalacaktım, nasıl yapayalnız bensiz bırakacaktım burayı?

Her zamanki gibi uzun bir yürüyüş yaptım eve dönmeden önce. Ayaklarımın altında hissettiğim kurumuş yapraklar ve giysisini kaybetmiş toprak kokusu beni daha çok hüzne boğuyordu. Belki daha en başında bu kararı vermeden önce uzun uzun düşünmeliydim, sonunu! İnsan kendi kendine bile bile vazgeçer miydi her şeyden?

Daha yeni doğmuştu ilk ağlayışı gel dide aklıma ne muhteşem bir şeydi bu böyle bir mucizeydi zaten hepimiz birer mucize değil miyiz? Bunu bilmek yetmiyor hissetmek gerek

Ben ona dokunamayışımın ve aslında bunun beynimin hayal ürünü olduğunu bilerek yaşamıştım tatmıştım bu duyguyu….

Ya onu içimde ilk hissettiğim zaman işte bu gerçekti.

Kapıyı açıp içeriye girdiğimde içimde tekmelerini hissettim, acelesi var gibiydi tabi artık vakti geliyordu. Onunla geçireceğim günleri düşündükçe içim huzur ve uçsuz bucaksız dalgalarla doluyordu. Karnı acıkmış olmalıydı bu tekmelerin sebebi başka ne olabilirdi? Gene o sinir bozucu telefon çaldı açmak gelmiyordu içimden biliyordum ki gene sıkıcı bir konuşma bekliyordu beni. Açtım ve gene uzun uzun konuştum gene bir sürü nasihat dikkat et vs. vs.

Karnımız doyurmuştuk artık benimle konuşmasını bekliyordum, hiç bir şeyle meşgul olmayışımı sırf onu dinlediğimi anlamıştı ki bana seslendi;

–           Daha ne kadar buradayım anne!!!!

–           Az kaldı diyebildim.

Ağladığımı anlamamalıydı. Ben ağladığımda oda ağlıyordu içimde gözyaşlarını hissediyordum.. Ya düşündükleri mide anlıyor ve bana kızıyorsa işte düşünmek istemediğim en önemlisi buydu! Hava kararmış ikimi zinde uykusu gelmişti, hatta o canımın bir parçası çoktan uyumuştu. Bende yatağıma uzanmadan önce kızımı öptüm içimin bir parçası kızımı.

Bu nasıl bir ışık böyle bu mevsimde gözümü kamaştırıyor, hava o kadar güzeldi ki adeta kusursuz bir gün gibi hani daha en başından bilirsiniz ya hani söylersiniz ya;

–    Bugün muhteşem olacak.

Karnımdaki gurultu ondan geliyordu belli acıkmış. Merdivenleri usul usul inerken bana seslendi,

–           Anne biri beni dışarı itiyor !!

–           Sakin ol.

Diyebildim evet artık vakit gelmişti. Acele ve acı içinde merdivenleri indim, telefonu elime alıp numaraları çevirdiğimi hayal meyal hatırlıyorum. Uyandığımda içim bomboştu ne acı.

O kadar uzun uyumuşum ki kızım sanırım 1 haftalık falan olmuştu.

Fedakârlık mıydı bu yaptığım onu bensiz beni onsuz bırakmam. İçimdeki boşluğun yerini bir alev topu almış yakıyordu. Onu görmek onu hissetmek istiyordum bu mümkün müydü?

Yaşamak işte böyle bir şeydi onun için yaşamak hatta yaşayamamak.

Daha ilk anlarında bile ilk içime geldiğinde onun için vazgeçmem gerektiğini biliyordum. Ama bunu bilmek onu bu hayata bu yaşama getirmekten vazgeçmek olmazdı bu bencillik olmaz mıydı? Karar verdim o yaşamlıydı dünyadaki güzel ve çirkin olan her şeyi bilmeliydi.

Beni yataktan alışlarını her şeyi görüyordum ama kızım nerdeydi? Bir kere yüzünü görebilseydim, neye benzediğini hissetseydim?

Uzaktan sesleniyordu çığlık çığlığa sesini duyabiliyordum

–           Anne anne anne! Nerdesin neden buradayım? Gene içine al beni orda sonsuza kadar saklı

–           Ne olursa olsun senle uyut beni beni sardığını bileyim…

Zaman dolmuştu benden başka kimse bilmiyordu canımın içinin benimle konuştuğunu. Hastanenin uzun koridorları o kadar kısaydı ki daha önce defalarca yürüdüm bu yolu kızımla.

Gözlerimi çevirdim sedyenin üzerinden zar zor yeni doğmuş bebeklerin odasına takıldı gözlerim ordaydı ağlıyordu beni gözlerimi hissetmiş olacaktı ki biran bana baktı ve;

–           Gitme anne beni burada bırakma?

Gözümden süzülen yaşları gördü onunla konuşamayışıma bir anlam veremediği belliydi. Çaresizdim elimden hiç bir şey gelmiyordu. Gözleri gözlerimden uzaklaştıkça içimdeki alev büyüyordu.Evet bitmişti artık her şey kızım vardı ama ben yoktum artık….

 

7 yaşına geldiğinde ilk kez beni ziyarete geldi daha tam anlam veremese de neden yanında değil de burada oluşumu sorgular gibi konuştu benimle işte o zaman onu artık asla hissedemeyeceğimi anlamıştım. Hayatla olan tüm bağlarım işte onun ilk ve son ziyaretiyle bitmişti. Belki de kim bilebilir ilerde oda böyle bir seçim yapmak zorunda kalacaktı..

İşte böyle bir hikâye idi benimkisi seçim yapmam gerekti yaşamak ve yaşatmak için kızımı seçtim ve o doğduktan 7 yıl sonra çıktım hayatından bana ANNE demeyi bıraktığı an….

Etiket yok

782 gösterim, 2 gün

  

İlan ID: Yok

Sorun bildir

İsteğiniz işlenirken, lütfen bekleyin....

Bir Cevap Bırakın

Yorum yazmak için giriş yapmalısınız.

Kenar çubuğu için En Popüler İlanlar bileşeni.